What happens to my life ? มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวผม

กลับมาสู่การเขียน Blog อีกครั้ง หลังจากไม่ได้จับแป้นพิมพ์ลงมือเคาะตัวอักษร กระแทกใส่พื้นที่วางเปล่าแห่งนี้ คิดถึงมานาน ประเด็นคือเรื่องเรียนล่ะครับ ความรับผิดชอบต้องมีมากขึ้น

ที่ผมจะเล่าใ้ห้ฟังกับเรื่องที่ผ่านมากับช่วงปี2 ซึ่งคณะผมเรียนเหมือมัธยม พอหวั่นเกรงอำนาจ ซึ่งอาจจะมีบารมีหลงเหลืออยู่ของประธานหลักสูตร (แต่ผมจะไม่เอ่ยชื่อในที่นี้นะครับ ) วิชาที่ผมเรียนและหนักใจกันไปหลายๆคนในคณะคือ Data Structure and Algorithm การเรียนมีการบรรยาย แต่เวลาที่เขาถ่ายทอดเปรียบเสมือน เขาเข้าใจที่เขาพูดแต่ แต่จะสื่อสารให้นักศึกษาเข้าใจมันทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร เวลาสั่งงาน ก็ต้องทำให้ตรงใจกับเขา ซึ่งถ้าเกิดตรวจไปแล้วไม่พอใจ ก็มีว่ากล่าวกันบ้าง แต่นั้นก็ทำให้นักศึกษารู้สึกหมดกำลังใจในการส่งไปเลย

ผมว่าการเรียนวิชานี้เปรียบเสมือนการทำงานซึ่ง อาจารย์ท่านเป็นลูกค้า แล้วสั่งงานโดยบอกแค่หัวข้อหลักแต่เนื่องานข้างในนั้นๆ ไม่ได้พูดอะไรเลย แต่เขาก็เปิดโอกาสให้ถาม แต่จะถามว่า ไม่เข้าใจหมดเลยก็ไม่ได้หรอกนะ เดี๋ยวจะโดนเล่นเอาประมาณนั้น ตามความคิดนักศึกษา ซึ่งลูกค้าคนนี้มีความสำคัญต่อบริษัทเป็นอย่างมาก ผมเปรียบเปรยได้ประมาณนั้น เหตุผลที่ผมเขียนเรื่องอาจารย์ท่านนี้ด้วยในPost นี้ เพราะผม เพิ่งโดนท่านว่ามาไม่นานนี้เอง

ซึ่งมันก็เป็นความผิดของผมจริง ขาดมารยาทในการเรียนอย่างที่ท่านบอกล่ะ แล้วแถมบอกอาจารย์ที่สอนผมอยู่ว่า ให้ D เลย ผมก็คิดล่ะ บอกกับเพื่อน D Development การพัฒนา ครั้งหลังอย่าทำอีก  ผมดูบาสเกตบอลโลกรอบชิงขนะเลิศปี 2010 อยู่ (เหมือนประจาญตนเองแต่ก็จริง) ซึ่งเพื่อนบางคนโดนอาจท้อก็ได้ แต่ผมไม่รู้สึกสักเท่าไหร่ เพราะเราเคยทำงานเจอหนักกว่านี้ เคยอ่านทวีตของ @Johnwinyu เรื่อง ถ้านักเรียนจบ ม.6 แล้วไปทำงาน1ปี แล้วกลับมาเรียน โดนรุ่นพี่ว๊ากใส่คงหัวเราะในใจ ทำไมเจ้าอ่อนยิ่งหนัก เปรียบกับอาจารย์ก็ได้ โลกแห่งการทำงาน โลกความจริง กับ โลกการศึกษา มันแตกต่างกันสิ้นเชิง  ถ้าการเรียน เราทำผิดยังสามารถแก้ไขได้ แต่โลกความจริง การงาน มันอยากที่จะแก้ไข ( พูดเหมือนใน Harry Potter and The order of phoenix เลย )

แต่คงพูดกันยาว มาถึงข้อสอบถึงได้ผ่านพ้นไป ผมได้บอกเรื่องที่ผมรู้กับเพื่อนคนอื่นๆเยอะพอสมควร หนึ่งในนั้น( มีคนที่ผมชอบด้วย ซึ่งผมบอกชอบเธอไปแล้วล่ะ เพราะรักจึงทำ แต่บางครั้งก็ไม่อยากทำ เพราะอาจเป็นการฆ่าเธอทางอ้อมได้ อยู่ section เดียวกัน ) บอกทุกอย่างที่เราพอจะรู้ เช่น Pseudo Code นี้เขียนใ้ห้ดูส่งผ่านกลุ่มใน FB เลย พอคะแนนประกาศออกมากับมาได้น้อยกว่าคนที่ผมติวให้ ตอนแรกเกิดความน้อยใจ แต่ผมเป็นคนมองโลกในแง่ดี ว่าเราได้ถ่ายทอดสิ่งที่เรารู้ แล้วคนที่ได้ีัรับนั้น เก่งกว่า ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีนะ และข้อสอบผมว่ามันเป็นการวิเคราะห์ในตัวด้วย ซึ่งความรู้ประสบการณ์มันไม่ตรงกันท่านผู้สอน

ซึ่งประสบการณ์ วัยวุฒิ คุณวุฒิ มากกว่าเป็นล้นพ้น แต่ทำอย่างไรมันเกิดขึ้นไปแล้ว แก้ไข ไม่ได้ ( แต่แอบเคืองนิดหน่อย ) ฮากันไม่ออกเลยทีเดียว มันผ่านไปแล้วปลอบใจตนเอง สู้กันต่อไป ความคิดไม่ตรงกัน แต่อยู่รวมกันได้ ผมว่ามันก็ดีแล้วล่ะครับ เราก็ต้องพิสูจน์ตัวเองกันต่อไป ว่าจะอยู่รอด ถึง ปี 4 กันหรือเปล่า ( เกิดแรงผลักดันให้กับตนอย่างแรง)

เวลาผ่านไป ผมบอกว่าผมมีความรักถึงแม้จะเป็น section เดียวกันก็ตาม แต่ไม่มีข้อห้ามที่ไหน ถ้าใจมันรักมันชอบ เพื่อนบอกว่าผมเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงคนนั้นก็จริงอ่ะ แต่ยังไงก็ให้เพื่อนเต็มร้อยอยู่ดี แยกแยะกันออกอยู่แล้ว โตขนาดนี้ แต่ดันทำงานของเธอเสร็จก่อนกลุ่มตนเอง เพื่อนมันก็เริ่มน้อยใจกันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ผมยอมรับอย่างจริงใจเลยว่าตั้งแต่เกิดมา ผมไม่เคยบอกชอบผู้หญิงตรงๆเลย ส่วนใหญ่ที่ผ่านมามีแต่การกระทำ แต่ไม่ได้บอกก็พลาดไปเยอะ แต่คนนี้ผมบอกตรงๆเลย ก็รู้สึกดีเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่รับความรู้สึกดีๆ เราก็ยังพูดคุยกันได้ ( แต่ต้องความหวังไว้ก่อน )

ช่วงนี้ต้องเขียน Content ฝึกฝนกันไป เอาเข้าจริงๆผมยังไม่ได้สมัคร INET Young Webmaster Camp ครั้งที่ 9 หรือ IYWC9 เลย เป็นค่ายที่น่าสนใจมากๆครับ เสียดายครั้งที่แล้วมัวแต่ดึงกันไปว่าจะสมัครดีหรือเปล่า แต่ครั้งนี้ไม่ปล่อยแน่นอน ก็ใจมันอยากได้รับการเรียนรู้อย่างแรงกับเซียนวงการเว็บไทยทั้งนั้น แล้วรุ่นที่ผ่านมาก็มีรุ่นพี่ที่โรงเรียนสตรีวิทยา ๒ ด้าน Web Programming ด้วย พี่ต่อนั้นเอง เจริญรอยตามกันไปครับ

ผมว่ายังมีเรื่องราวอีักมากมาย แต่ผมไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้หมด หรืออธิบายให้ผู้อ่านเข้าใจเนี่ยล่ะ ประเด็นสำคัญเลย ถ้าผมมีสิ่งดี ข้อคิดเตืือนใจ เรื่องราวปลอบใจของตนเองอีก ( ซึ่งมันต้องมีอีกแน่นอน และบางคนอาจจะเป็นเหมือนผมก็ได้ ) ฝากไว้ล่ะกันครับ ” เจอปัญหาจงยิ้มเข้าใส่แล้วดีใจ ที่มีปัญหาให้แก้ แต่อย่าให้มันมากล่ะกัน เพราะเรามีเพื่อนเป็นมนุษย์ด้วยนะ ” จะเอาฮาไปไหนเนี่ยล่ะ พอก่อนแค่นี้ล่ะกันครับ

ขอบคุณสำหรับการอ่านเรื่องราวที่อาจจะมีสาระให้คิดบ้างนะครับ

Advertisements

3 thoughts on “What happens to my life ? มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวผม

  1. อาจารย์ท่านนั้นสอนดีแล้วน้องเอย เชื่อพี่ตั้งใจเรียนกับแก… เขียนโปรแกรมต้องฝึกเขียนเองเท่านั้นรออาจารย์บอกหมดเป็นไปไม่ได้ อย่างที่น้องบอกการเรียนกับการทำงานต่างกันมาก ใครที่เรียนแล้วโดนจารย์แกว่าแล้วน้อยใจ บอกได้เลยว่าคนนั้นๆอ่อนมากๆ

    ทำงานเจอกดดันเยอะกว่านี้อีกจะบอกให้…

    • ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับพี่แชมป์ ผมเชื่อฟังท่านตลอดล่ะครับ แต่วันนี้บอกคะแนน เลยเผลอเอาเรื่องเก่ามาเขียนหน่อยอ่ะครับ ได้ 10 เต็ม 30 สอนหญิงได้มากกว่าเท่าตัวเลย พี่

  2. Pingback: For The First Time « NeoPanich

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s